Książka posiada imprimatur sprzed 120 lat, ale także najnowszą aprobatę Władzy Kościelnej. Może być uznana za swoisty „dokument”, ilustrujący zastosowanie w życiu dogmatu o świętych obcowaniu. Chodzi o komunikowanie się (za pomocą słów wewnętrznych) zmarłej zakonnicy francuskiej z żyjącą na ziemi swoją dawną przełożoną, której tamta przyczyniała kiedyś swoim zachowaniem sporo kłopotów. Przełożona, po wielu oporach i przezwyciężeniu lęku, zawiera ze zmarłą swego rodzaju układ: będzie korzystać z rad z zaświatów, by szybko dojść do wielkiej doskonałości, a swoją uległością w tym względzie wynagrodzi za nieposłuszeństwa duszy czyśćcowej i pomoże jej opuścić to miejsce cierpienia. Książka kończy się pełnym zachwytu „dotknięciem nieba”, oglądanego przez wchodzącą do niego z czyśćca zakonnicę.

Nie można było poprzestać na samym tylko przekładzie z francuskiego. Tłumacz dołączył obszerny wstęp, podając zasady rozumienia tekstu oraz wykorzystania go w praktyce życia duchowego. Kilkakrotne (od 1997 roku) wznawianie nakładu świadczy o dobrych owocach tego „drzewa”, którego „pniem” nie może być nic innego, jak przykazanie miłości, a tej trzeba uczyć się na ziemi, dojrzewać do niej (najczęściej) w czyśćcu, by osiągnąć jej pełnię w bramie nieba. Wypełnianie (ale i zaniedbywanie) największego z przykazań przez zakonników posiada własną specyfikę ukazaną w książce, dlatego też wiele osób konsekrowanych doznaje dzięki niej duchowego wstrząsu. Większość jednak czytelników stanowią świeccy, w których sercu „wiadomości z czyśćca” budzą wielkie pragnienie doskonałości.

 

POWRÓT